Maatregelen worden stilaan versoepeld, maar het is nog maar een kleine 3 maanden geleden dat ons dagelijks leven ingrijpend veranderde. Ook voor onze schepen van onder andere zorg & gezondheid, Griet Smaers. Wij gingen haar vragen hoe zij deze periode heeft beleefd, hoe de situatie in Geel is en wat haar is bijgebleven.

Dag Griet. Hoe heb jij deze coronaweken ervaren, wat viel jou op?

Super intens, maar het heeft ook mijn ogen geopend voor een betere samenleving en beleid. Crisisperiodes brengen inderdaad het beste in de mens naar boven. Mensen gaan uit zichzelf samenwerken om de crisis het hoofd te bieden. Ze zoeken uit zichzelf, met man en macht, om oplossingen te bieden voor de problemen die iedere dag wel met zich mee heeft gebracht.

Ik ben gelukkig opgegroeid in een tijdperk dat ik geen oorlog heb moeten meemaken hier in België en West-Europa. De afgelopen weken werden we gezamenlijk geconfronteerd met 1 onzichtbare vijand die we zo snel mogelijk terug uit het land/Europa moe(s)ten krijgen en met een strijd zoals in oorlog met beperkte beschermingsmiddelen, beperkte voorraden en aanvoer. In een mum van tijd kwamen de beste en mooiste samenwerkingen tot stand.

En hoe waren jouw eerste weken van de maatregelen? Je hebt ook die quarantaine moeten ervaren?

Mijn eerste 2 weken eind maart waren inderdaad heel bijzonder. Ik kreeg zelf het doktersbevel om in quarantaine te blijven. Mijn schoonbroer was namelijk positief getest op Covid-19 en zelf had ik lichte koorts en hoest. Van thuis uit werken was de boodschap. Deze 2 eerste weken waren ook als schepen de meest hectische die ik al heb beleefd.

Op welke manier hectisch? 

"Het eerste weekend van de 'lockdown' moesten we sowieso alle maatregelen tot sluiting (van woonzorgcentra, ziekenhuis, over handel en horeca, scholen… ) omzetten in onze eigen stad. Bovendien kwam daar bij dat het eerste weekend het meest cruciale weekend was in de acute schaarste van beschermingsmaterialen. We waren dan ook die eerste twee weken 7 op 7 bezig met bellen, mailen naar bedrijven, instanties... om mondmaskers en beschermingsmateriaal vast te krijgen. Niet enkel voor ons Geelse ziekenhuis, maar ook voor onze huisartsen, zorgverleners in woonzorgcentra en thuiszorg.

Welke oplossingen kwamen er dan uit de bus? Je hoort overal de solidariteitsacties en bedrijven die wilden helpen. Was dit in Geel ook zo?

Jazeker! Gelukkig waren er heel wat Seveso ( bedrijven waar gevaarlijke stoffen worden geproduceerd, verwerkt, behandeld of opgeslagen, nvdr.) en bouwbedrijven die graag hun maskers en schorten afstonden aan onze zorgverleners. Al snel kwam ook het heel mooie initiatief op gang bij het sociale economiebedrijf A-kwadraat in Turnhout om beschermingsmaterialen voor de Kempense ziekenhuizen te maken. Ook de mensen die normaal voor Gheelamania en Ommegang in het naaiatelier alle kostuums voorbereiden, hebben initiatief genomen en zijn massaal mondmaskers beginnen maken. Hoeveel dagen Nadine Laeremans daar met een hele ploeg van 's morgens tot 's avonds heeft gewerkt, is bewonderenswaardig. Daarnaast waren er natuurlijk nog talrijke initiatieven. Iedereen droeg zijn steentje bij.

Een ander mooi initiatief was de zeer snelle opstart van het triagecentrum van de Geelse huisartsen aan de spoed van het Geelse ziekenhuis. Burgers met de symptomen van het Covid-19 konden via hun huisarts in de triagepost terecht voor opvolging en testing. Zo hebben we de spoeddienst en de huisartsenpraktijken ontlast. Onze Geelse huisartsen waren in hun samenwerking met ziekenhuis en stad uniek en stonden model voor deze triage nadien in de rest van het land. We hebben dus in Geel, Barmhartige Stede, aan de wieg gestaan van heel wat nieuwe vormen van samenwerking. Daar ben ik trots op. Ik hoop ten stelligste dat we de lessen die we hieruit getrokken hebben, kunnen doortrekken naar de toekomst.

Dat pionierswerk is inderdaad een mooi gegeven. Maar hoe was het voor onze zorgverleners zelf?

Einde maart was het met spanning uitkijken of onze ziekenhuizen de piek van de epidemie aan zouden kunnen. We hebben in Geel en regio Zuiderkempen veel besmettingen gehad, met vele opnames in de ziekenhuizen. Gelukkig hebben we nooit op overcapaciteit beroep moeten doen. Noch in de gewone diensten noch op de intensieve diensten. Onze zorgverleners gaven het beste van zichzelf en ik ben vaak overspoeld van emotie geweest over hun tomeloze inzet en gelukkig ook het respect en de dankbaarheid die vanuit vele mensen daaruit is ontstaan. We hebben onze zorg en zorgverleners terecht terug op het bovenste schavotje geplaatst. 

Het was en is voor hen een enorm zware periode al geweest en ik denk (en hoop) dat de appreciatie van alle mensen hen deugd doet. Maar we moeten onze zorgverleners blijven ondersteunen om hun werk in de best mogelijke omstandigheden uit te voeren. Goede zorg is van levensbelang, dat is nogmaals gebleken.

En de woonzorgcentra, die uiterst kwetsbaar zijn gebleken deze crisis?

Zoals velen heb ik de afgelopen weken en maanden ook veel verdriet gevoeld en gehad, in het bijzonder bij de vele overlijdens in onze woonzorgcentra. Rond Pasen bereikte deze overlijdens helaas een dieptepunt. We hebben helaas onze woonzorgcentra niet allemaal voldoende kunnen beschermen bij de verspreiding van het virus. We zullen hier als samenleving en zeker ook als beleid en politiek onze lessen uit moeten trekken en de toekomst van onze ouderenzorg durven reorganiseren. Ik weet ook dat we ons nooit hadden kunnen voorbereiden op dit virus en vooral de snelheid van besmettingen. Maar toch meen ik dat we zullen moeten oog hebben voor een sterk en voldoende uitgerust personeelsbestand in de woonzorgcentra.

Centra waar naast voldoende valorisatie voor dat personeel ook aandacht is voor voldoende en permanente opleiding, bescherming en voldoende materiaal en infrastructuur. Zij moeten verder kunnen steunen op een medisch ondersteuningsteam dat ruimer moet zijn dan de huidige CRA–arts. De samenwerking met het ziekenhuis die we in Geel snel konden opzetten, kan daar andermaal een model voor zijn in de toekomst.

Regionale samenwerking in de Kempen met bijvoorbeeld keuze en inrichting van 1 ziekenhuis voor uitbouw van zorgeenheden voor corona maar ook andere virale infecties en epidemieën is voor mij een must. Vele handen zullen in de toekomst nog meer dan nu nodig zijn in zorg (niet alleen de ouderenzorg).

Wat heeft u bijvoorbeeld van het hele mondmaskerverhaal geleerd? En bij uitbreiding van deze hele crisis? 

De hele mondmaskersaga heeft me geleerd dat we met Europa zelf moeten inzetten op cruciale economische sectoren en producties. We mogen niet afhangen van China en andere landen voor onze voorziening in beschermingsmaterialen en geneeskundige producten, maar ook niet inzake energie en andere cruciale voorzieningen.


Wat ik verder onthoud en hoop dat we hier mee aan de slag gaan:

  • Digitaal werken biedt voor wie het kan enorme voordelen (niet voor alle vergaderingen), maar kan heel efficiënt zijn (ook in combinatie werk-privé) en het bespaart zoveel verplaatsingen uit;
  • Het was een letterlijke verademing en verluchting in onze straten met minder verkeer, minder verplaatsingen, …. We hebben nood aan meer groen, rust en ruimte in de stad en onze dorpen. Hopelijk vergeten we deze tijd niet en zal de Geelse fietszone onder andere meer duurzaamheid en veiligheid kunnen bieden;
  • Koop Lokaal, WINKELHIER, was nog nooit zo hip en actueel. Dit moet de nieuwe norm worden. Geen onlineshoppen via verre buitenlandse aanbieders, geen grote verplaatsingen naar winkelcentra en steden ver weg. We zullen er samen op vooruit gaan door volop onze lokale handelaar en producent te steunen en tot zijn recht te laten komen. We mogen best
    wat meer chauvinist worden op dat vlak!
  • De aanwezigheid van groen, natuur, rust in de omgeving kan moeilijk onderschat worden. Dit zullen we ook meer in onze stad moeten voorzien.
  • Deze crisis maakt ook duidelijk dat wie niet mee is, nog meer achterstand kan oplopen. Afstandsonderwijs, digitaal werken en vergaderen, is goed, maar enkel voor zij die hierin mee kunnen en er de middelen voor hebben. We zullen op fijnmazigere manier moeten werken aan armoede, aan kansen voor iedereen. Een laptop en digitale middelen worden een basisbehoefte.
  • We zullen voldoende oog moeten hebben voor nieuwe vormen van armoede en mogelijke uitsluiting. Hopelijk zullen niet al te veel mensen hun werk verliezen. Maar we weten nu al dat na corona er nog wel een hele tijd economische schade zal blijven en we hier met man en macht moeten werken aan herstel. Oog voor het inkomen en het welzijn van ieder van ons zal nog meer nodig zijn.

Griet, tot slot: veel mensen zeggen meer tijd te hebben gehad in de voorbije periode, weliswaar vaak verplicht, om te onthaasten. De natuur herontdekken, meer rust nemen, genieten van kleine dingen. Heb jij dit ook ervaren?

Dit herken ik volledig. Verplicht omdat we in het weekend niet weg konden, heb ik de afgelopen tijd veel meer kunnen lezen. Ik ben blij het hele sterke werk “de meeste mensen deugen” van Rutger Bregman te hebben kunnen lezen. De titel klopt en de sterkte en de zin voor samenwerking van mensen komt op natuurlijke wijze extra naar boven in moeilijkere tijden. Laat ons deze leerschool, die wellicht nog enkele maanden of misschien zelfs jaren zal duren, ten volle benutten om beter te doen.

Bedankt Griet voor dit gesprek.

Welkom bij CD&V. Onze websites maken gebruik van cookies om jouw gebruikservaring te optimaliseren. Lees onze Cookies Policy voor meer informatie. Ons cookiebeleid en deze voorkeuren gelden voor alle CD&V-websites. Door op 'Akkoord' te klikken, ga je akkoord met de geselecteerde cookies.